aeroplastics
contemporary
Philippe Meste
GASM*

PREVIEW
THURSDAY
21.11.2002
18.00–22.00
+ Performance SM2 activé

EXHIBITION
22.11.2002–11.01.2003
[22.12.2002–01.01.2003–CLOSED]
Wednesday–Saturday 2–7 p.m.
or by appointment



for further informations
please contact Jerome Jacobs

aeroplastics main page




Philippe Meste is een kunstenaar van de actie. In zijn oeuvre worden seks en geweld door de esthetiek het vuur na aan de schenen gelegd.

Zijn acties, die ten onrechte als antimilitaristisch worden beschouwd, concretiseren in een reëel decor, onze geblaseerde waanbeelden van onveiligheid en geweld. Met een klein bootje, gewapend met raketten valt hij het kroonjuweel van de Franse marine aan en roept aan de vredige Middellandse-Zeekust de realiteit van de oorlog op ("L’attaque du port de Toulon", 1993). Hij deponeert zijn zandzakjes en kalasjnikovs in het midden van de vlooienmarkt van Marseille en de burger wordt guerrillero ("Poste militaire", 1994).

Het discours is dat van de revolte van de straffeloosheid: in naam van de kunst worden de grenzen van het toelaatbare, van het draaglijke zonder verpinken verlegd. Het anachronistische en inadequate geweld tracht ons wakker te schudden uit een consumentistische en cynische lethargie.

Met zijn wapens ("Gunpower") exploreert hij het opleggen of het ondergaan van geweld en legt zo een verbinding tussen het geciviliseerde sociale bewustzijn en het rebelse en primaire onderbewustzijn. Zich verdedigen en aanvallen. De kunstenaar is echter geen guerrillero of een sniper; hij is slechts een onderzoeker van de menselijke morbiditeit.

Het wapen wordt ingezet als een artistiek element, het wordt gecamoufleerd als sculptuur. Maar een menselijke beslissing geeft het zijn primaire functie als dodelijk wapen terug. De mens loopt gevaar door het kunstwerk.

"Robogun" is veeleer een conceptueel werk. Deze telegeleide aardse videorobot maakt het menselijke aspect onzichtbaar. De kunstenaar staat niet meer in het centrum van de actie, hij leidt ze vanaf zijn controlescherm en ontmenselijkt ze. Het bewustzijn van het geweld zonder zijn vuile en hinderlijke materialiteit.

Philippe Meste is ook een kunstenaar van de uitdrijving: of hij nu op glanzende afbeeldingen van mooie vrouwen ejaculeert om er verwarrende “aquarellen” van te maken, of hij vanuit zijn gewapende sculpturen munitie afvuurt, het spuien gebeurt met kracht vanuit zijn eigen lichaam of een verlengstuk ervan.

De manier waarop hij seks benadert is provocerend. We zouden ze echter ook als reflexief en reactief kunnen omschrijven. De geilheid zit in het oog van de toeschouwer, het plezier in dat van de kunstenaar.

De "Aquarellen" van Meste zijn een demonstratie van zijn bewondering voor schoonheid en het onbereikbare. Spermavlekken met esthetische vormen bezoedelen (verheerlijken?) topmodellen die voor prestigieuze merken poseren.

In zijn "Women in love" onthult hij een aspect van het begeerlijke maar verwerpelijke plezier van pornofilms. Pornosterren nemen de plaats in van de mannequins en er heeft een sociale verschuiving plaats: deze vrouwen stemmen in met het stereotiepe beeld dat de mannen van hen hebben.

Met zijn "Sexe Moderne 2", introduceert Meste onderwerping en geweld in de seks: porno en kunst ontmoeten elkaar. Deze sculptuur, die functioneel gedacht is, komt tot leven door het lichaam van de vrouw die erin kruipt en op die manier gereduceerd wordt tot permanent beschikbare erogene zones. De opwinding en de frustratie van te vrijen met een droombeeld dat zich nooit van je afwendt.

Alles in het werk van Meste is esthetisch. De conditio sine die zijn zo gewelddadige, zo verderfelijke en toch o zo menselijke daden en objecten artistieke waarde verleent.

Garlone Egels

Brussel, november 2002

*GUN*ACTION*SEX*MONEY